Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dla duszy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dla duszy. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 27 grudnia 2012

Kolęda, która zdobyła świat

"Cicha noc, święta noc"
Któż nie zna tej przepięknej i nastrojowej kolędy. Powstała w Austrii, w Tyrolu,ale dziś śpiewa się ją w pięćdziesięciu językach świata. Historia jej powstania jest niezwykle ciekawa. 
Było to 24 grudnia 1818 roku w małej miejscowości Oberndorf, w pobliżu Salzburga. Miejscowy wikary, ksiądz Józef Mohr, siedział samotnie w swym pokoju i przygotowywał kazanie na Pasterkę. Ludzie zamieszkujący dolinę u podnóża Alp przygotowywali się do świąt. Właśnie w tym czasie zapukano do drzwi plebanii. Ksiądz Mohr ujrzał wieśniaczkę otuloną grubą chustą.Powiedziała ona, iż jej sąsiadka, żona węglarza, urodziła dziś dziecko i prosi kapłana, by przyszedł pobłogosławić ją i jej małego syna, gdyż nie czuje się dobrze. Ksiądz Mohr wybrał się natychmiast do dość odległego osiedla, zamieszkałego przez ubogich robotników wypalających drzewo na węgiel drzewny. Nie była to łatwa podróż, gdyż dął zimny wiatr i wysokie zaspy śnieżne co chwilę tarasowały drogę. Ksiądz Mohr uczuł dziwne, niepokojące wzruszenie, gdy przestąpił próg ubogiej chaty i ujrzał młodą matkę leżącą na prymitywnym, drewnianym łożu. Mimo choroby kobieta była uśmiechnięta i tuliła do siebie nowo narodzonego syna. Widok ubogiej chaty, łóżka przypominającego żłób i młodej matki z dzieckiem przywiodły mu na myśl stajenkę z Betlejem i słowa Ewangelii o przyjściu na świat Dzieciątka Jezus. Ochrzcił dziecko, pobłogosławił matkę i wrócił do Oberndorfu, by odprawić Pasterkę. Po skończonej Mszy świętej ksiądz Mohr nie mógł zasnąć. Scena, którą widział w domu węglarza wciąż stawała mu przed oczyma. Zapragnął ją zatrzymać i utrwalić na zawsze. Siadł przy biurku i słowa same układały się mu w wiersze. Zanim zaświtał ranek, "Cicha noc" była gotowa. Tego samego dnia, to jest w samo święto Bożego Narodzenia, tekst pieśni przedstawił swemu przyjacielowi Franciszkowi Gruberowi, który uczył śpiewu w miejscowej szkole i jednocześnie pełnił funkcję organisty. Przyjaciel księdza Mohra, zachwycony utworem, szybko ułożył doń melodię. Jeszcze tego samego dnia odśpiewali "Cichą noc" podczas południowej Mszy świętej. Organy były zepsute, więc śpiewali ją przy akompaniamencie lutni. Słowami i melodią tej pieśni zachwyceni byli również uczestnicy Mszy świętej. 
Nowa pieśń bożonarodzeniowa nie rozprzestrzeniłaby się jednak w ówczesnych warunkach, gdyby nie przypadek, Zepsute od dłuższego czasu organy naprawiał słynny w okolicy organomistrz Karol Mauracher. Po skończonej pracy poprosił organistę o ich wypróbowanie. Gruber zaczął wygrywać urywki różnych pieśni kościelnych, by w końcu wpaść na melodię "Cichej nocy". 
- Nie słyszałem jeszcze tej pieśni - powiedział organomistrz głosem wyrażającym podziw i zdumienie. 
- Czy pozwoli mi pan zabrać ją? Ludzie w Zillertalu, gdzie mieszkam, uradowaliby się nią. 
- Oczywiście, proszę bardzo - zgodził się Gruber. 
Mauracher przepisuje słowa i nuty, zabiera je z sobą i uczy dzieci nowej pieśni. W ciągu krótkiego czasu staje się ona bardzo popularna. Nazywają ją "Pieśnią z nieba". Poczciwy Mauracher nie przeczuwał, iż zanosząc ją między lud otwiera 
jej drogę w świat. Spośród dzieciarni i młodzieży mieszkającej w alpejskiej dolinie najpiękniejsze głosy miały dzieci Strasserów: Karolina, Józef, Andrzej i Amalia. "Śpiewają jak słowiki" - mawiali ludzie. I - podobnie jak słowiki - wybrały się one tradycyjnym zwyczajem ku północy do Lipska na doroczne Wielkie Targi sprzedawać tam cieszące się dużym popytem miękkie rękawiczki skórkowe, wyrabiane przez ich rodziców. W czasie Targów Lipsk był miastem tętniącym ruchem i gwarem, więc nic dziwnego, że mali Tyrolczycy czuli się zagubieni w tej obcej, hałaśliwej ciżbie ludzkiej. Wówczas dla dodania sobie odwagi przy straganie, czy w gospodzie śpiewały pieśni, między innymi kolędę "Cicha noc". Dzieci zauważyły, że urok tej pieśni wywiera wrażenie na każdym, kto jej słucha. Pewnego dnia zatrzymał się przy nich jakiś starszy pan. Był to generalny dyrektor orkiestry królewskiej Polenz. Oczarowany ich głosami, postanowił bliżej poznać małych śpiewaków. Dlatego podarował im bilety wstępu na jeden z koncertów, którym dyrygował. 
Dzieci onieśmielone weszły na salę i usiadły cichutko z tyłu słuchając koncertu, który miał miejsce w obecności króla Saksonii. Gdy skończył się koncert, dyrektor Polenz oznajmił słuchaczom, iż na sali przebywa czworo dzieci z tak pięknymi głosami, jakich od wielu lat nie słyszał. 
- Prosimy ich, by zaśpiewały przed królem Saksonii i jego małżonką kilka swych czarujących pieśni tyrolskich. 
Ta zapowiedź zaparła dzieciom oddech. Twarze ich płonęły, a serca biły głośno. Odezwały się zachęcające oklaski. 
- Zamkniemy po prostu oczy i będziemy śpiewać tak, jak u siebie w domu - rzekła najmłodsza Amalia do reszty rodzeństwa. 
Zaśpiewały najpierw "Cichą noc". Słuchacze trwali w głębokim zachwycie. Dopiero po chwili zagrzmiała burza oklasków, tak że dzieci musiały kilkakrotnie ponawiać swą pieśń z nieba. Przedstawiono je parze królewskiej. 
- To było rzeczywiście bardzo piękne, wspaniałe - rzekł król do dzieci, gdy mu je 
przedstawiano. - Tej wigilijnej pieśni jeszcze nigdy nie słyszeliśmy. Skąd ją znacie? 
- To tyrolska pieśń ludowa, wasza królewska mość - odpowiedział Józef. 
- Czy chcielibyście na święta przyjść na zamek i nam śpiewać? - zapytała królowa. - Nasze dzieci będą się bardzo cieszyły. 
I tak w Boże Narodzenie 1832 roku na zamku w Plissenburgu dzieci ze wsi tyrolskiej śpiewały na chwałę Jezusowi swą uroczą pieśń:
Cicha noc, święta noc
 pokój niesie ludziom wszem,
a u żłóbka Matka święta
czuwa sama uśmiechnięta 
nad Dzieciątka snem, nad Dzieciątka snem.
Cicha noc, święta noc,
pastuszkowie od swych trzód,
spieszą wielce zadziwieni
 za anielskim głosem pieni
 gdzie się spełnił cud, gdzie się spełnił cud.
Odtąd nowa kolęda dostała jakby skrzydeł i pożegnawszy wiejskie dzieci tyrolskie powędrowała w świat. Śpiewano ją na dworze cesarza Franciszka I, cara Aleksandra I, a w 1839 roku śpiewano ją także w Nowym Jorku. Znalazła się w wielu śpiewnikach. Przetłumaczono ją na wszystkie ważniejsze języki świata. Dziś trudno wyobrazić sobie Boże Narodzenie bez tej uroczej kolędy - kolędy pokoju. Ale gdy "Cicha noc" zdobywała cały świat, jakimś dziwnym zrządzeniem losu zapomniano o jej autorze. Gdy wraz z nutami wyszła drukiem w 1840 roku, pod tekstem napisano: "Autor nieznany". Niektórzy zaczęli ją przypisywać Beethovenowi, inni znów Mozartowi. Dopiero w 1850 roku członkowie chóru cesarskiego w Berlinie postanowili wszcząć poszukiwania rzeczywistego jej autora. Udało im się w końcu odnaleźć organistę Franciszka Grubera. Złożył on na piśmie i poświadczył własnym podpisem takie wyjaśnienie: "Tekst napisał ks. Józef Mohr. Melodia zaś jest mojego autorstwa". Ksiądz Józef Mohr umarł wcześniej, organista zaś dożył 76 roku życia. W Oberndorfie znajduje się dziś kaplica, w której obok ołtarza zostały umieszczone portrety obu twórców tej kolędy. W tej kaplicy jak również w katedrze w Salzburgu odbywa się rokrocznie w wigilię specjalne nabożeństwo, w czasie którego chór wykonuje "Cichą noc" w kilkunastu językach, podkreślając jej uniwersalność. 
Jan Uryga

niedziela, 8 lipca 2012

Mądrość życiowa


Znany amerykański doradca inwestycyjny siedział na przybrzeżnej skałce w małej meksykańskiej wiosce, gdy do brzegu przybiła skromna łódka z rybakiem. W łódce leżało kilka wielkich tuńczykow. Amerykanin, podziwiając ryby, spytał Meksykanina:
- Jak długo je łowileś?
- Tylko kilka chwil.
- Dlaczego nie łowiłeś dłużej - złapałbyś więcej ryb?
- Te, które mam całkiem wystarczą na potrzeby mojej rodziny.
Amerykanin pytał dalej:
- Na co więc poświęcasz resztę czasu?
- Śpię długo, trochę połowię, pobawię się z dziećmi, spędzę sjestę z moją żoną, wieczorem wyskoczę do wioski, gdzie siorbię wino i gram na gitarze z moimi amigos - pędzę wypełnione zajęciami i szczęśliwe życie.
Amerykanin zaśmiał się ironicznie i rzekł:
- Jestem absolwentem Harvardu i mogę ci pomóc. Powinieneś spędzać więcej czasu na łowieniu, wtedy będziesz mógł kupić większą łódź, dzięki niej będziesz łowił więcej i będziesz mógł kupić kilka łodzi. W końcu dorobisz się całej flotylli. Zamiast sprzedawać ryby za bezcen hurtownikowi, będziesz mógł je dostarczać bezpośrednio do sklepów, potem założysz własną sieć sklepów. Będziesz kontrolował połowy, przetwórstwo i dystrybucję. Będziesz mógł opuścić tę malą wioskę i przeprowadzić się do Mexico City, później Los Angeles, a nawet do Nowego Jorku, skąd będziesz zarządzał swoim wciąż rosnącym biznesem.
Meksykanski rybak przerwal:
- Jak długo to wszystko będzie trwało?
- 15, może 20 lat.
- I co wtedy?
Amerykanin uśmiechnął się i stwierdził:
- Wtedy stanie się to, co najprzyjemniejsze. W odpowiednim momencie będziesz mógł sprzedać swoją firmę na giełdzie i stać się strasznie bogatym, zarobisz wiele milionów.
- Milionów? I co dalej?
- Wtedy będziesz mógł iść na emeryturę, przeprowadzić się do małej wioski na meksykańskim wybrzeżu, spać długo, trochę łowić, bawić się z dziećmi, spędzać sjestę ze swoją żoną, wieczorem wyskoczyć do wioski, gdzie będziesz siorbał wino i grał na gitarze ze swoimi amigos... 
autor anonimowy


poniedziałek, 30 kwietnia 2012

Wypadek

Młoda kobieta wracała do domu z pracy samochodem. Jechała bardzo ostrożnie, gdyż auto było nowiutkie, wczoraj odebrane i opłacone z oszczędności męża, który z wielu rzeczy zrezygnował, by móc kupić właśnie ten model. Na bardzo zatłoczonym skrzyżowaniu kobieta zawahała się przez moment i to wystarczyło, by uderzyła zderzakiem w tył innego samochodu. Wybuchła płaczem. Jak będzie mogła wytłumaczyć tę szkodę mężowi? Kierowca drugiego auta był wyrozumiały, ale wytłumaczył jej, że muszą wymienić sobie numery prawa jazdy i inne dane. Kobieta szukała dokumentów w plastikowej torbie. Wypadł z niej kawałek papieru. Zdecydowanym charakterem pisma napisane były te słowa: "Gdy zdarzy się wypadek... pamiętaj skarbie, że ja kocham ciebie, a nie auto!".  
Powinniśmy o tym zawsze pamiętać. To ludzie są najważniejsi, a nie przedmioty. Ileż to czynimy dla przedmiotów, aut, domów, organizacji, materialnej wydajności! Gdybyśmy poświęcali taki sam czas i taką samą uwagę osobom, świat byłby inny. Powinniśmy znaleźć czas na słuchanie , na patrzenie sobie w oczy na wspólny płacz, na dodawanie sobie otuchy, na śmiech, spacer...tylko to zabierzemy przed oblicze Boga. Nas i naszą umiejętność kochania. Nie rzeczy, nie ubrania, ani nie to ciało...

  Pewien tatuś i jego synek szli pod cieniami miejskiej ulicy, przy której znajdowały się sklepy i wielkie magazyny. Tatuś niósł torbę pełną paczek i sapał ze złości mówiąc do dziecka: "Kupiłem ci czerwony kombinezon, kupiłem ci robota, kupiłem ci zestaw piłkarzy... Co jeszcze mam ci kupić?". "Weź mnie za rękę" - odpowiedziało dziecko.

 Bruno Ferrero


niedziela, 15 kwietnia 2012

Mimo to...

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni i zajęci sobą, 
   Kochaj ich mimo to. 
Jeśli uczynisz coś dobrego, zarzucą ci egoizm i ukryte intencje. 
   Czyń dobro mimo to. 
Jeśli ci się uda, zyskasz fałszywych przyjaciół i prawdziwych wrogów. 
   Staraj się mimo to. 
Dobro, które czynisz, jutro zostanie zapomniane. 
   Czyń dobro mimo to. 
Uczciwość i otwartość wystawią cię na ciosy. 
   Bądź mimo to uczciwy i otwarty. 
To, co zbudowałeś wysiłkiem wielu lat, może przez jedną noc lec w gruzach. 
   Buduj mimo to. 
Twoja pomoc jest naprawdę potrzebna. 
Ale kiedy będziesz pomagał ludziom, oni mogą cię zaatakować. 
   Pomagaj mimo to. 
Daj światu z siebie wszystko, a wybiją ci zęby. 
   Mimo to dawaj światu z siebie wszystko.

Matka Teresa z Kalkuty

niedziela, 25 marca 2012

Trzy drzewka

Pewnego razu, na wzgórzu, rosły sobie trzy drzewa.
Rozmawiały one o swoich marzeniach i nadziejach, kiedy pierwsze z nich powiedziało: "Mam nadzieję, że pewnego dnia będę skrzynią, w której  trzymane będą klejnoty. Będę wypełniona złotem, srebrem i cennymi  klejnotami. Bedę mogła być ozdobiona rozmaitymi rzeźbami i każdy  będzie mógł zobaczyć moje piękno."

Wtedy drugie drzewo powiedziało: "Może pewnego dnia stanę się  potężnym statkiem. Uniosę na swym pokładzie króla i królową i  popłyniemy poprzez szerokie wody aż na krańce świata. I każdy będzie  czuł się bezpiecznie, z powodu solidności kadłuba, który ze mnie  będzie zbudowany."

W końcu trzecie drzewo powiedziało: "Chcę rosnąć, aby być najwyższe i najbardziej proste w całym lesie. Ludzie zobaczą mnie na szczycie  wzgórza i będą spoglądać na moje gałęzie, i myśleć o niebie i o Bogu  i o tym, jak blisko Niego jestem. Ja będę największym drzewem  wszechczasów i ludzie zawsze bedą o mnie pamiętać."

Po kilku latach modlitwy o to, aby ich marzenia się spełniły, grupa  drwali natknęła się na nie. Kiedy jeden drwal zbliżył się do  pierwszego drzewa rzekł: "To tutaj, wygląda na mocne, silne drzewo,  wydaje mi się, że będę mogł sprzedać je stolarzowi" i zaczął je  ścinać. Drzewo było szczęśliwe, ponieważ wiedziało, że stolarz zrobi  z niego piękną skrzynię. Przy drugim, drwal powiedział: "To drzewo również wygląda na mocne, powinienem je sprzedać do stoczni" i drugie  drzewo również było szczęśliwe, bo wiedziało, że jest to dla niego  możliwość stania się potężnym statkiem.
 Kiedy drwal podszedł do trzeciego drzewa, drzewo było przerażone,  gdyż wiedziało, że jeżeli zostanie ścięte, jego marzenia się nie  spełnią. Jeden z drwali postanowił sobie je zabrać.
 Wkrótce po przybyciu do stolarza, z pierwszego drzewa zostały  zrobione karmniki, koryta i żłoby dla zwierząt. Zostało więc  postawione w stodole i wypełnione sianem. To wcale nie było to, o co  drzewo się modliło.
Drugie drzewo zostało cięte i zrobiono z niego  małą łódkę rybacką. Skończyły się jego sny o staniu się potężnym  statkiem i braniu na swój pokład koronowanych głów. Trzecie z nich  zostało pocięte na wielkie belki i pozostawione w ciemności.

Lata mijały, i drzewa zapomniały już o swoich marzeniach.
Pewnego  dnia mężczyzna i kobieta weszli do szopki. Kobieta urodziła i  położyła niemowlę na sianie, wypełniającym żłóbek zrobiony z  pierwszego drzewa. Drzewo mogło odczuć powagę tego wydarzenia i  wiedziało, że nosi największy skarb wszechczasów.

Minęło nieco lat. Grupa ludzi wybrała się na połów w łódce zrobionej  z drugiego drzewa. Jeden z nich był bardzo zmęczony i ułożył się do  snu. Kiedy wypłynęli na szerokie wody, zerwała się burza i drzewo  pomyślało, że nie będzie wystarczająco silne, aby zapewnić ludziom  bezpieczeństwo. Mężczyźni obudzili śpiącego, a on wstał i  powiedział "Pokój!", a wtedy burza ustała. Wtedy już drzewo  wiedziało, że ma na swoim pokładzie Króla królów.

W końcu przyszedł ktoś i zabrał trzecie drzewo. Było niesione  ulicami, tłum zaś kpił z człowieka, który je niósł. Kiedy się  zatrzymali, człowiek ten został przybity gwoździami do drzewa i  podniesiony, aby umierać na szczycie wzgórza. Kiedy nadeszła  niedziela, drzewo zrozumiało, że było wystarczająco silne, aby stać na szczycie wzgórza i być tak blisko Boga jak tylko możliwe, ponieważ to  na nim został ukrzyżowany Jezus.


   Morał tej historii jest taki, że kiedy wydaje ci się, że wszystko  idzie nie po twojej myśli, zawsze wiedz, że Bóg ma dla ciebie pewien  plan. Jeśli Mu zaufasz, obdarzy cię hojnie.

Każde z drzew otrzymało to, o co prosiło, ale nie w sposób, w jaki to  sobie wyobrażało.

My nigdy nie wiemy, jakie są plany Boga wobec nas! Wiemy tylko, że  Jego drogi, nie są naszymi drogami, ale Jego drogi są zawsze  najlepsze.

                                                                   Autor nieznany