sobota, 24 grudnia 2011

Noc Bożego Narodzenia

Żył pewnego razu człowiek, który wyszedł w ciemną noc, aby pożyczyć ognia. Chodził od domu do domu i pukał do drzwi. 
- Ludzie dobrzy, poratujcie mnie! - wołał. - Oto moja żona porodziła Dzieciątko, muszę ogień rozniecić, aby Ją i Maleństwo trochę ogrzać.
Była już późna noc, wszyscy ludzie spali, więc nikt mu nie odpowiadał. Człowiek szedł i szedł. Nareszcie w oddali ujrzał błysk ognia. Skierował się w tę stronę i zobaczył, że w polu płonie ognisko. Wokół ognia leżało stado białych owiec i spało, a stary pasterz czuwał nad trzodą. Kiedy człowiek chcący pożyczyć ognia podszedł bliżej do owiec, zobaczył, że u stóp pasterza leżały trzy duże psy, które także spały. Psy, gdy dostrzegły obcego, zerwały się, rozwarły szeroko swe paszcze, jakby chciały zaszczekać, ale nie było słychać głosu. Człowiek widział, jak jeży się sierść na ich grzbietach, jak ich ostre kły połyskują przy świetle ogniska i jak rzucają się ku niemu. Jeden chwycił go za nogę, drugi za ramię, a trzeci za gardło. Lecz szczęki i zęby psów były bezsilne i człowiek nie odniósł żadnej rany. Chciał więc iść dalej, by pożyczyć to, czego potrzebował, Owce jednak leżały wokół ogniska tak ciasno zbite przy sobie, grzbiet przy grzbiecie, że nie mógł postąpić ani jednego kroku. Wszedł więc na grzbiety zwierząt i przeszedł po nich do ogniska. Ani jedna owca nie zbudziła się, ani jedna nawet nie drgnęła. Kiedy już człowiek doszedł do ogniska, pasterz spojrzał na niego. Pasterz - a był to stary, ponury człowiek, porywczy i twardy dla wszystkich - ujrzawszy obcego, który się zbliżał, ujął swój długi i okuty kij, jaki zwykle miał w ręku pasąc owce, i rzucił nim w przybysza. Kij świszcząc leciał prosto w niego, ale przybysz uchylił się w bok i kij pomknął daleko w pole.
Wtedy przystąpił ów człowiek do pasterza i przemówił do niego:
- Przyjacielu, poratuj mnie, użycz mi trochę ognia.Niewiasta moja powiła Dzieciątko, muszę ogień rozniecić, aby Ją i Dziecko ogrzać. 
Pasterz już miał odmówić, ale kiedy się zastanowił, że psy nie ugryzły tego człowieka, że owce się przed nim nie rozbiegły, a kij powalić go nie chciał, zląkł się nieco i nie śmiał mu odmówić tego, o co prosił. - Weź sobie, ile ci trzeba - rzekł do przybysza. Ale ogień już się dopalał. Nie było w nim polan ani gałęzi, tylko wielki stos zarzewia, a człowiek nie miał z sobą ani łopaty, ani wiadra, czym mógłby przenieść żarzące się węgle. Widząc to, pasterz powtórzył: - Bierz, ile ci potrzeba. Pasterz cieszył się z tego, że obcy nie potrafi zabrać ognia z sobą. Przybysz jednak pochylił się, wybrał rękami węgle z popiołu i włożył je w połę płaszcza. A ognie ani nie parzyły jego rąk, kiedy je nabierał, ani nie paliły odzieży. Niósł je tak, jakby to były orzechy lub jabłka.
Pastuch, zły i ponury człowiek, widząc to wszystko, zaczął się dziwić:Co to może być za noc, że psy nie gryzą, owce się nie płoszą, kij nie uderza, a ogień nie pali. Zawrócił więc przybysza i zapytał:
- Co to za noc i dlaczego wszystkie rzeczy okazują ci miłosierdzie? 
Wtedy przybysz odpowiedział:
- Jeżeli sam nie przejrzysz, powiedzieć ci nie mogę. 
I udał się w swoją stronę, aby ogrzać żonę i dziecko. Wówczas pasterz pomyślał, że nie powinien tracić z oczu tego człowieka, zanim nie dowie się, co to wszystko znaczy. Wstał więc i poszedł za nim, aż doszedł do groty skalnej. Gdy doszedł na miejsce, zauważył, że człowiek ten nie miał żadnego mieszkania i że jego żona i Dziecko przebywali w jaskini skalnej, gdzie nie było nic, oprócz nagich, zimnych ścian z kamienia. Nagle pasterzowi przyszło na myśl, że to biedne, niewinne Dzieciątko może zamarznąć w tej jaskini i, chociaż z natury był bardzo twardym i srogim człowiekiem, żal go zdjął i postanowił poratować to Maleństwo. Zdjął tłomoczek z ramion, wyjął z niego białą, miękką skórkę jagnięcia i dał ją obcemu człowiekowi, aby otulił Dziecko. W tej samej chwili, kiedy dokonał miłosierdzia, otwarły mu się oczy i ujrzał to, czego uprzednio nie widział i usłyszał to, czego uprzednio nie mógł słyszeć. Zobaczył wokół siebie skrzydlatych aniołków. Każdy miał lutnię w ręku, a wszyscy śpiewali głośno o tym, że narodził się Zbawiciel, co wybawi świat od grzechu. Wówczas zrozumiał, dlaczego w tę noc wszelkie stworzenie było takie rade i nikomu krzywdy nie czyniło. Anioły były wszędzie. Siedziały w grocie i na górze, unosiły się pod niebiosa, przeciągały wielkim orszakiem przez drogę, a mijając grotę zatrzymywały się, aby spojrzeć na Dziecię. Radość i uciecha, śpiew i granie rozlegały się wokół, a wszystko to w tę ciemną noc ujrzał pasterz, który wcześniej niczego nie mógł zobaczyć. I taka radość zapanowała w jego sercu, że oczy mu się otworzyły, iż padł na kolana i dziękował za wszystko Bogu.
*
- Wszystko, co pasterz zobaczył, możemy i my widzieć, bo aniołowie w każdą noc Bożego Narodzenia unoszą się nad ziemią, trzeba tylko, abyśmy przejrzeli!
Nieważne są świeczki i lampki, ani księżyc i słońce.
Najważniejsze jest, abyśmy sami mieli oczy godne oglądania tych wspaniałości Bożych.

Selma Lagerlof

5 komentarzy:

  1. Niech spotkanie z Nowonarodzonym będzie odzwierciedleniem miłości która ma źródło w Bóg.Niech ta miłość pozwoli doświadczyć dobra i pokoju na codzień. Niech będzie też świadectwem, które naśladowane będzie budowało Jego Chrystusowe Królestwo.

    OdpowiedzUsuń
  2. Zdrowych i spokojnych Świąt w gronie rodziny!

    OdpowiedzUsuń
  3. Wesołych, radosnych, pełnych miłości świąt i niech wszystkim ludziom na świecie otworzą się serca. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  4. Zdrowych,spokojnych Świąt pełnych radości i miłości :)

    OdpowiedzUsuń